شاخه گل***گلچهره >> Content >> زندگينامه >> محمودي خوانساري

محمودي خوانساري

محمود در سال 1313 در خوانسار به دنیا آمد.در عین حال که همه ی قبیله ی او عالمان دین بودند،از هنر نیز بهره ها داشتند.پدرش سید جمال الدین در کسوت روحانیت و آگاه از مسائل دینی و مذهبی بود و مردم برایش احترامی ویژه قائل بودند.محمودی از کودکی نزد پدر خود به فراگیری زبان و ادبیات عربی و نیز فقه و مسائل دینی مشغول شد.از دوستان روحانی پدرش یکی دو تن به مقام های آوازی آگاه بودند و گاه با صدای خوش خود،در مجالس عزاداری ائمه ی اطهارمی خواندند .محمودی از کودکی صدایی خوش داشت و با لذت و دقت به آوازهای همشهری هنرمند و .بزرگوارش ادیب خوانساری و نیز تاج اصفهانی گوش جان می سپرددر جوانی مدتی برای فراگیری آواز به اصفهان آمد و از آنجا به شیراز رفت.در شیراز اورا برای اجرای برنامه های موسیقی به رادیو دعوت کردند.صدای گرم ،صمیمی و سبک ویژه ی آواز خوانی او طرفداران بسیار پیدا کرد.مسئولان .رادیو تهران که توصیف صدای او را شنیده بودند به تهران دعوتش کردنددر تهران سعادت دیدار استاد ابوالحسن صبا برایش دست داد.این آغاز شکوفایی هنری اوبود .به برنامه های «گلها»ی رادیو دعوت شد و ضمن به کاربندی توصیه های استاد صبا،با هنرمندان بزرگی چون زنده یادان:احمد عبادی،حبیب الله بدیعی،رضا ورزندهحسین تهرانی و هنرمندان ارجمند و بزرگ دیگری چون:حسن کسایی،جلیل شهناز،جهانگیر ملک و بسیار دیگری از نام آوران و هنرمندان شاخص همکاری خود را شروع کردمحمودی خوانساری مدتی نیز به صورت پیوسته با اسدالله ملک هنرمند با ارزش و منوچهر جهانبگلو گروه ویژه ای را تشکیل دادند و آثار دلپذیری اجرا کردند.که در راس آنها ترانه ی «مرغ شباهنگ»بودمحمودی خوانساری هنرمندی بود در عین نیازمندی،بی نیاز و نسبت به مقام هنر سخت حساس،به طوری که هرگز در مجالس شبانه ی آنچنانی و فرمایشی شرکت نکردو جز با دوستان همدل و اهل ذوق ننشستاین هنرمند بزرگ و دلسوخته بر اثر سکته در سحرگاهان اردیبهشت سال 1366 ناباورانه رخت از این جهان بربست و به دیار ازلی پیوست.

زنده و جاوید ماند آنکه نکونام زیست

کز عقبش ذکر خیر زنده کند نام را


	حقوق این سایت محفوظ می باشد و بیان مطالب با اشاره به ریشه ی آن مجاز است